Jeroen en de Boeven

Jeroen en hij gaat op onderzoek uit..


Toen ik klein was wou ik ooit privé-detective worden. Of politie man of zo. En ooit ben ik ook eens echt speurneus geweest.
Dat kwam zo.
In onze straat recht tegen over het huis waar ik woonde, stond ooit een leeg vervallen huis. De rolluiken van dat huis waren meestal altijd naar beneden maar door een kleine spleet kon ik noch net naar binnen kijken. En dat deed ik dan ook elke dag. Normaal was er helemaal niets te zien maar die dag was het net of er een zwak lichtje brandde achter in het huis. Hm, dacht ik, krijgen we nieuwe buren?
Thuis hoorde ik op de radio noch net dat er 2 boeven ontsnapt waren uit de gevangenis van Dendermonde. Die zullen toch niet in dat huis aan de overkant zitten, dacht ik.
Ik wachtte geduldig tot het donker werd en sloop dan met papa's verrekijker naar men kamer. Ik keek door het raam naar de overkant van de straat. En zag dat er net twee mannen naar buiten slopen. Ze droegen allebei een wit zwart gestreepte pyjama. Een van hen was kort en dik en zen broekspijpen waren duidelijk te lang want ik zag dat hij er wel drie keer over struikelde. De andere was lang en mager en die zen broek was duidelijk veel te kort net of ze elkaar s broek aan hadden. Dat zijn vast en zeker die boeven, dacht ik bij mezelf. Ik snelde naar beneden en vertelde het hele verhaal aan pa.
Die wou me natuurlijk niet geloven. Zeg eens snot aap, moet jij niet allang in je bed liggen. Vooruit, morgen is het school.
Met een lang gezicht trok ik weer naar boven en kroop ontgoocheld in men bed.
s Morgens daarop vertelde ik alles aan de wijk agent die zoals altijd had postgevat voor de schoolpoort.
Twee boeven, zei je. Ik dacht dat daar maar een boefje woonde. Zo eentje met rood haar en een gezicht vol sproetjes. En hij begon smakelijk te lachen.
Nu wist ik echt niet meer wat ik moest doen.
Op school vertelde ik alles aan Kruimeltje. Gelukkig wou zei me wel geloven.
We moeten een plan smeden vond ze. Als de grote mensen niet willen helpen dan moeten we het maar zelf gaan doen.
We spraken met noch een aantal kinderen een uur na schooltijd af voor de schoolpoort. Normaal zou je niemand zo snel weer terug bij de school krijgen en zeker niet op een woensdag namiddag. Maar boeven pakken, dat was natuurlijk wat anders en zoals afgesproken stond we dus een uur na schooltijd weer voor de poort. Iedereen had van alles en noch wat mee. Rotte eieren, tomaten, touwen en Charlot van de bakker had zelfs een heleboel slagroomtaartjes mee.
En zo vertrokken we op weg naar het leeg staande huis. Met drie kinderen trippelden we op onze tenen naar de achterkant. Door het raam zagen we de boeven zitten in de woonkamer. Voorzichtig slopen Kruimel en ik de keuken binnen gewapend met twee slagroomtaarten. Dirk vergrendelde de achterdeur.
1, 2, 3 We stormden de kamer binnen. Smeten de slagroomtaartjes in het gezicht van de boeven en zetten het dan op een lopen. Onder tussen had Warre de voordeur al open geprutst. We snelden naar buiten op de hielen gezeten door de twee boeven. Buiten werd het tweetal nogmaals onthaald op een regen van taartjes, rotte tomaten en eieren. De boeven waren totaal verrast en voor ze het wisten hadden we ze allebei opgerold in meters touw.
Op het politie bureau kon Flurk, de wijk agent, zijn ogen niet geloven. De twee ontsnapte boeven, ingerekend door enkele snotapen. Daar ging zijn promotie. Had hij me nu maar geloofd. De volgende dag stonden we met zen allen in de krant en kruimel mocht het hele verhaal voor de kamera vertellen. Dat leek me wel spannend. Zo al die camera's. Misschien word ik later toch geen detective, dacht ik, misschien word ik wel Camera man of zo.




Terug naar

verhalen lijst