Kruimeltje

Het vriendinnetje van Jeroen, is het zijn beste maatje of is hij een beetje verliefd..


Kruimeltje, die heet eigenlijk helemaal niet zo, toch heb ik haar nooit anders genoemd. Dat kwam zo omdat haar papa haar steeds zo noemde en tante Mie, Kruimeltjes mama.
Kruimeltje woonde in onze straat. We waren bijna altijd samen. Als je de een ziet lopen is de ander altijd wel ergens in de buurt, zei onze pa steeds.
En dat was ook zo. We waren onafscheidelijk. We hadden dan ook allebei een grote hobby. Zoveel mogelijk lol trappen.
Kruimel kwam ook altijd met de gekste ideen aan draven.
Zo had ze op een dag van haar mama geleerd dat de mensen in China helemaal anders kussen dan hier. Wist je dat ze in China zoentjes geven met hun neus, zei ze.
Nje, dat kan toch niet, zei ik.
Toch wel, zei ze. Kijk, en ze ging recht tegen over me in het gras zitten.
Doe me gewoon na, zei kruimeltje. Zachtjes begon ze met haar hoofd heen en weer te schudden terwijl ze van haar ogen twee kleine spleetjes maakte.
Voorzichtig kwam ze dichter bij tot onze neuzen elkaar raakten. Neuze, neuze, neuze
Smak! Zei ik, en ik gaf haar een dikke, natte zoen. Zo doen we dat bij ons thuis, riep ik en we vielen lachend achterover in het gras.
Noch een keer riep ze. Daar gingen we. Neuze, neuze, neuze. We hadden een nieuw spelletje uitgevonden. Om het eerst na drie keer neuzen een zoen geven.
Tching, tchang, tchee, wie t laatste zoent die is niet mee, zong ze.
Neuze, neuze, neuze, smak!
We hebben die zomer heel wat af geneusd. Eerst plaagden de andere kinderen er ons mee. Kruimel plus Jeroen!
Maar daar trok ik me helemaal niets van aan. Ik vond kruimeltje trouwens heel aardig en stiekem was ik wel een beetje verliefd op haar. Lang heeft dat geplaag echter niet geduurd en al gouw liep de hele straat te neuzen.
Tching, tchang, tchee, wie t laatste zoent die is niet mee.
Neuze, neuze, neuze, smak!

 




Terug naar

verhalen lijst