Het verhaal van Taco de medicijnman

Een verhaal van een indiaan die met de dieren praat..


De oude indiaan vertelde
Ooit was er een tijd dat alles nog goed ging. Er waren geen respectloze bleekgezichten die de baas kwamen spelen over onze jachtgebieden.
Het was de tijd dat de bever nog vrij zijn dammen bouwde op de rivier en de zalm nog rijkelijk vertoefde in de wilde wateren. Herten en reen huppelden dartel door het woud en elke vogel zong een lied van vrijheid.
De condor was meester in de lucht en deelde zijn macht met de arend.
Het was die tijd dat de grote Manitou tevreden neerkeek op zijn indianenvolk dat zorgeloos in harmonie met de natuur leefde en respect toonde voor moeder aarde.
Een van hen was Taco, een kleine indianejonge. Hij hield van het bos met al haar bewoners en kende er al de planten en bloemen. Soms bleef hij wel dagen lang weg van huis maar iedereen wist dan dat hij in het woud met de dieren speelde of op zoek was naar kruiden die hij zocht voor zijn grootvader, de medicijn man van het dorp. Later zou hij ook medicijn man worden.
Op een dag werd de jonge verast door een zware storm. Hij zocht beschutting in een grot diep in het woud en wachtte er tot de storm over was.
Toen de storm uiteindelijk geluwd was Liep hij snel weer naar huis. Onderweg vond hij een beren jong en een arend. Ze waren beiden gewond geraakt door de storm en zouden zeker gestorven zijn moest Taco hen niet gevonden hebben en meegenomen hebben naar het dorp.
Hij verzorgde dieren en werd hun vriend. Toen de arend en de beer weer sterk genoeg waren en genezen van hun wonden lied hij de dieren weer vrij. Vanaf die dag bracht elke indiaan zijn gewond of ziek dier bij Taco en zo leerde de jonge hoe hij met dieren moest omgaan. Uiteindelijk leerde hij ook de gave van de dieren taal. En toen hij twintig jaar was geworden en samen met zijn grootvader medicijn man was kreeg hij de naam. Dierenfluiseraar.
Toen hij op een dag met enkele kleine indianen in het bos was om hen de geheimen van de kruiden wereld te leren, werden ze plots overvallen door een meute wolven. De indianen sloegen op de vlucht en renden als maar dieper het woud in tot zij uiteindelijk omsingeld waren door de wolven en geen kant meer uit konden. De kinderen waren bang en stonden verstijft van schrik. Taco probeerde nog met de wolven te praten maar met hongerige wolven valt niet te praten en de woeste dieren kwamen grommend en met ontblote tanden alsmaar dichter.
Plots kwam er een enorme grizly beer uit het struikgewas. Woest sloeg hij de meute wolven uiteen en jaagde hen weg.
Toen kalmeerde hij en ging naast Taco staan.
De beer sprak in zijn taal, Wel vriend, herken je mij niet meer.
Het was de kleine beer die inmiddels opgegroeid was tot een enorme sterke en grote grizly beer. Taco en de beer gingen zitten en praatten met elkaar en zo werden twee goeie vrienden weer herenigd.
Toen nam de beer afscheid en verdween in het struikgewas.
Het was inmiddels al ver in de namiddag en de indianen besloten weer huiswaarts te keren. Ze waren echter zo diep in het woud gevlucht dat zij de weg naar huis niet meer konden vinden.
Toen ging Taco op een open plek in het bos boven op een rots staan en floot scherp tussen zijn tanden. Een scherp gefluit weerklonk als antwoord en een grote gigantische arend streek neer op de arm van Taco. Beste vriend sprak de indiaan, wij zijn verloren gelopen toen wij op de vlucht sloegen voor de wolven. De arend vloog weer op en leidde de indianen weer veilig naar huis.
S Avonds rond het kamp vuur vroegen de kinderen waarom hij geen schrik had van die woeste dieren. Taco vertelde hem van de storm en de beer en arend die hij had verzorgd toen hij klein was. Wie de wijsheid van het bos en de dieren niet begrijpen wil zal nooit zichzelf begrijpen sprak hij.
Taco werd na de dood van zijn grootvader, hoofdmedicijnman van het dorp en werd een gerespecteerd indiaan.
Hij werd heel oud. De legende verteld dat toen hij gestorven was de dieren van het bos verzamelden op een heuvel en toekeken hoe de arend de as van de oude indiaan uitstrooide over de vier windstreken.
Die dag vertrok Taco de Dieren fluisteraar voorgoed naar zijn laatst rustplaats, de eeuwige jachtvelden.

 




Terug naar

verhalen lijst